Παθήσεις Σιελογόνων Αδένων

Η φλεγμονή σιελογόνων αδένων ή σιελαδενίτιδα μπορεί να οφείλεται σε ιογενείς λοιμώξεις, όπως η παρωτίτιδα, ή σε μικρόβια που εισέρχονται από το στόμα. Συχνά, η απόφραξη των εκφορητικών πόρων από σιελόλιθους ή όγκους ευνοεί την εμφάνιση φλεγμονής. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο, οίδημα και ευαισθησία στην περιοχή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η σιελαδενίτιδα αντιμετωπίζεται με αντιβιοτικά και κατάλληλη αγωγή.

Η σιελολιθίαση είναι η δημιουργία λίθων στους σιελογόνους αδένες, κυρίως στον υπογνάθιο και λιγότερο στην παρωτίδα. Οι λίθοι αυτοί εμποδίζουν τη ροή του σιέλου, προκαλώντας πόνο και διόγκωση, ειδικά κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Μεγάλοι λίθοι μπορεί να οδηγήσουν σε φλεγμονή και βλάβη του αδένα.
Η διάγνωση γίνεται με κλινική εξέταση και απεικονιστικό έλεγχο. Η θεραπεία περιλαμβάνει αντιβιοτική αγωγή σε περίπτωση φλεγμονής και, όταν χρειάζεται, χειρουργική ή ενδοσκοπική αφαίρεση του λίθου. Σε περιπτώσεις σοβαρής ή χρόνιας βλάβης, μπορεί να απαιτηθεί αφαίρεση ολόκληρου του αδένα.

Οι περισσότεροι όγκοι των σιελογόνων αδένων είναι καλοήθεις, με συνηθέστερο το πλειόμορφο αδένωμα, που συνήθως εμφανίζεται στην παρωτίδα. Παρόλα αυτά, υπάρχει και το ενδεχόμενο κακοήθειας, με συχνότερο το βλεννοεπιδερμοειδές καρκίνωμα.
Ενδείξεις κακοήθειας είναι η ταχεία αύξηση του όγκου, ο έντονος πόνος και η παράλυση του προσωπικού νεύρου. Η διάγνωση βασίζεται σε κλινική εξέταση, ακτινολογικό έλεγχο και βιοψία με λεπτή βελόνα. Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει χειρουργική αφαίρεση του όγκου, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτείται και συμπληρωματική αγωγή.

Ανάμεσα στις αυτοάνοσες παθήσεις που επηρεάζουν τους σιελογόνους αδένες, το σύνδρομο Sjögren είναι το πιο συχνό. Εκδηλώνεται με ξηροστομία και ξηροφθαλμία και συχνά συνδέεται με άλλες παθήσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα και ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος. Το σύνδρομο αυτό μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στη στοματική υγεία και σχετίζεται σε ορισμένες περιπτώσεις με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης non-Hodgkin λεμφώματος.