Διαταραχές στην Όσφρηση – Ανοσμία

Οι αιτίες είναι πολλές και συχνά πολυπαραγοντικές. Παρακάτω αναφέρονται οι πιο συχνές:

•  Ρινικά προβλήματα
  Η απόφραξη της ρινικής κοιλότητας, λόγω π.χ. αλλεργικής ρινίτιδας, ρινικών πολυπόδων, οστεοανατομικών ανωμαλιών ή χρόνιας ρινοκολπίτιδας, μπορεί να εμποδίσει τη φυσιολογική ροή του αέρα προς την οσφρητική περιοχή. Πολλοί ασθενείς παρατηρούν προσωρινή ανοσμία κατά τη διάρκεια μιας λοίμωξης του αναπνευστικού.
• Ιογενείς λοιμώξεις
  Ιοί μπορούν να βλάψουν το οσφρητικό επιθήλιο. Ένας από τους πιο επιβλαβείς φαίνεται να είναι ο ιός Parainfluenza τύπου 3. Επίσης, ο ιός HIV συνδέεται με προοδευτική αλλοίωση της όσφρησης και της γεύσης.
• Κακώσεις κεφαλής
• Τραυματισμοί στο κεφάλι – ειδικά αν συνοδεύονται από απώλεια συνείδησης ή κατάγματα κρανίου – μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στο οσφρητικό νεύρο. Η ανοσμία εμφανίζεται σε περίπου 5–10% των περιπτώσεων κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.

 Συγγενείς ανωμαλίες
Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι το σύνδρομο Kallmann, μια σπάνια γενετική πάθηση που συνδυάζει υπογοναδισμό με ανοσμία, λόγω αποτυχίας ανάπτυξης του οσφρητικού συστήματος.

 Ηλικιακή εκφύλιση
Με την πάροδο της ηλικίας, είναι φυσιολογικό να φθίνει η ικανότητα της όσφρησης. Επιπλέον, ασθένειες όπως η νόσος Alzheimer και η νόσος Parkinson σχετίζονται με πρώιμη ή σταδιακή απώλεια όσφρησης, ως μέρος της νευροεκφυλιστικής διαδικασίας.

 Τοξικές ουσίες
Ορισμένα χημικά (όπως φορμαλδεΰδη, ατμοί μετάλλων, καπνός) ή αερολύματα μπορεί με την πάροδο του χρόνου να επηρεάσουν μόνιμα τη λειτουργία της όσφρησης. Η απώλεια μπορεί να είναι είτε σταδιακή είτε απότομη.

Όγκοι και αγγειακές βλάβες
Όγκοι στην περιοχή του μετωπιαίου λοβού (π.χ. μηνιγγίωμα, γλοίωμα) και ανευρύσματα είναι πιο σπάνιες αλλά σοβαρές αιτίες ανοσμίας, κυρίως όταν επηρεάζουν τον οσφρητικό βολβό ή τον φλοιό.

Σε περιπτώσεις:

• Επαναλαμβανόμενων επεισοδίων (π.χ. 3 επεισόδια μέσα σε 6 μήνες ή 4 μέσα σε έναν χρόνο)
• Υγρού στο αυτί που επιμένει για περισσότερο από 3 μήνες

…ο ΩΡΛ μπορεί να συστήσει μυριγγοτομή και τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού, ώστε να αποκατασταθεί η κανονική λειτουργία του αυτιού.

Αν και σπάνιες, οι επιπλοκές της οξείας μέσης ωτίτιδας μπορεί να είναι σοβαρές. Περιλαμβάνουν:

• Μαστοειδίτιδα
• Λαβυρινθίτιδα
• Μηνιγγίτιδα
• Πάρεση προσωπικού νεύρου
• Διάτρηση τυμπανικού υμένα
• Μόνιμη βαρηκοΐα, συνήθως ελαφράς μορφής

Σε περίπτωση εμφάνισης επιπλοκών, η παρέμβαση είναι άμεση και περιλαμβάνει χορήγηση αντιβιοτικών ή χειρουργική αντιμετώπιση σε νοσοκομείο.

Αναζητήστε ιατρική βοήθεια εάν:

• Ο πόνος στο αυτί είναι έντονος ή επίμονος
• Ο πυρετός είναι υψηλός και δεν υποχωρεί
• Υπάρχει ροή πύου ή υγρού από το αυτί
• Το άτομο έχει υποκείμενα προβλήματα υγείας (π.χ. καρδιοπάθειες, ανοσοανεπάρκεια)

Η αγωγή με αντιβίωση διαρκεί συνήθως 10 έως 12 ημέρες.

Μετά το πέρας της λοίμωξης, είναι φυσιολογικό να παραμένει υγρό στο μέσο αυτί για έως και δύο μήνες.

Η ίδια η ωτίτιδα δεν μεταδίδεται από παιδί σε παιδί ή από παιδί σε ενήλικα. Ωστόσο, οι λοιμώξεις του αναπνευστικού που τη συνοδεύουν μπορεί να είναι μεταδοτικές.